Cem KEÇE - ANKARA
Cem KEÇE - İSTANBUL

Mektuplar - Ve Heryerde Sen


Canım benim;

Özledim seni.

Kasetçalarda Alpay. Ve heryerde sen...

Terminalde, nedenini yanlış anladığın, seni, geride haketmediğin karışık duygularla bırakışımdaki gözyaşlarımın, hala, nedeninin ben de bilincinde
değilim.

'Gel demeni bekleyemedim,
Sana geldim.
Gitme demeni bekledim,
Gönderme beni diyemedim.' diye yazmışsın son yazıtında. Fazla bir şey beklememiştik oysa. Affedemediğim durumlar var. Ne istediğim gibi arayabilmiş ne de koşarak gelebilmiştim. Fakülte kantininde sessizce arkandan gelerek kapatamamıştım gözlerini, gece yarısı arayamamıştım seni, 'gel al beni' diyememiştim. Sabah erkenden, sen uyurken, sesizce koynuna girememiştim. Yalnızlıklarını azaltamamıştım. Fakültede hastan olamamıştım. 'Kal' diyememiştim sana. Hiç birşey sevdamıza yakışır olmadı. Yine yalnız kaldığın oldu, yine paylaşılmayan acıların oldu. Bağışla beni. İçimden çıkaramıyorum bunları. Yanıltmıştım seni. Herşeyi göze alarak "O'nun olması taraftarı değiliz' diyen bizimkilere rest çekememiştim. Seninle, sizinkilerin haberinin dışında ya da haberi dahilinde, bizimkilerin tamamen olmadığı bir hayatı göze alamamıştım. Tam olarak benden ya biz ya da o şeklindeki bir tercih istenmedi ama onurum öyle bir sonuca götürüyordu beni. Ve biliyorsun, dönüşüm kesin olurdu. Bunu göze alamadım. Hiç söz konusu etmeyeceğini bilsem bile bunu sana hiç bir koşulda yapmayacaktım.

Şimdi ise yakın bir zamanda eve hiç gelmeyeceğim. Yine tek amacım şu okulu bitirmek.

Herkes üzgün, umurumda değil.